• Jaleesa Greening

Deze fotografen zetten gedachten om in beelden

Te onvatbaar, te gedurfd, te gevoelig of gewoon die drempel die mijlen hoog ligt. Niet alles waar we in ons leven mee te maken krijgen valt altijd met woorden uit te leggen. Het is de nummer één reden dat velen ervoor kiezen om zich daarom veilig achter die drempel te verschuilen. Geen kans op vreemde blikken en geen risico om je bij anderen onbegrepen te voelen. Wat als praten niet meer lukt?


De volgende 5 fotografen vertellen met behulp van foto’s hun verhaal en geven een kijkje achter de drempels van anderen. Want waar woorden soms tekort schieten, kunnen beelden boekdelen spreken.


Armoede en Eenzaamheid Nederland is een van de rijkste landen ter wereld. Als je het IMF (Internationaal Monetair Fonds) mag geloven behoren we zelfs tot de vijftien rijkste landen ter wereld. Toch wonen er vandaag meer dan 600.000 Nederlanders in armoede. Mensen die te weinig geld hebben voor eten, kleren, een huis, of een verzekering.


Fotograaf Annabel Oosteweeghel (51) kwam via haar werk in contact met deze mensen en wilde de kloof naar armoede overbruggen door ze op een meest menselijke manier op de foto te zetten.

Ze bezocht voedselbanken en daklozenkappers in het hele land, vertelde de klanten over haar ideeën en vroeg hen om hun portret. Ze bezocht ze bij hen thuis, luisterde naar hun verhalen, legde hun leefsituatie vast met camera en maakte zelfs enkele korte filmpjes.


Een van de geïnterviewde is de 62-jarige Edwin Kemper uit Emst. Samen met zijn 27 konijnen woont hij op een camping op de Veluwe. Vroeger werkte hij als elektromonteur, maar werd na zijn liesbreuk en overspannenheid afgekeurd. Aan Annabel vertelt hij hoe in Amsterdam zijn hele huis werd leeggehaald. Inmiddels komt hij rond van een uitkering van minder dan duizend euro per maand.





Eetstoornis De Oostenrijkse antropoloog Mafalda Rakoš (25) fotografeerde tussen 2013 en 2018 vrouwen met een eetstoornis. Haar serie I want to disappear is het resultaat van haar eigen verhaal en het verhaal van vrouwen die haar hun verhaal toevertrouwden.


Op 17-jarige leeftijd worstelde Mafalda zelf met anorexia. Aan Feature Shoot vertelt ze dat het niet draait om het ‘dun zijn’: ‘‘Eetstoornissen zijn zoals verslavingen, ze zijn het resultaat van ingewikkelde gebeurtenissen, trauma’s en toevalligheden. Het ontstaat door wat er gebeurt in je hoofd, niet door wat er gebeurt met je lichaam’’.


De jonge fotografe is er van overtuigd dat dit een verhaal is dat herhaaldelijk moet worden verteld. Ook denkt ze dat het maken van deze reportage (later ook gepubliceerd in een boek) veel vrouwen van de foto’s heeft geholpen om te herstellen wat ze verloren zijn geraakt. ‘’Het project was een poging om uit te leggen dat dit niet oké is’’.

Let’s talk ‘‘It’s ok to not feel ok. Speak up. Let’s Talk.’’ Zo luidt de slogan van de nieuwe Britse campagne Let’s Talk. Met de campagne proberen fotograaf Charlie Clift en kunstenares Kate Forrester een inspiratie te zijn voor mensen die met mentale problemen worstelen. Hun doel? Het aanwakkeren van een miljoen gesprekken over mentale gezondheid.


“Ik wilde een manier binnen fotografie vinden die niet iemands gedachten zou verbergen’’, vertelt de fotograaf. Cliff, die tijdens zijn eigen depressie een jaar moest stoppen met zijn studie, legt uit dat hij tot de gelukkigen behoort die er na een jaar weer bovenop zijn gekomen. Tijdens het jaar dat hij niet naar school kon, pakte hij het fotograferen op en sprak hij vreemden aan op straat om er vervolgens een portretfoto van te nemen. Nu, tien jaar later, doet hij dit opnieuw behalve dat ze deze keer hun gedachten op hun hoofd krijgen geschreven.




Autisme

In 2014 begon de Amerikaanse Erin Lefevre het dagelijks leven van haar broertje Liam te fotograferen bij wie op jonge leeftijd autisme werd vastgesteld. Het was door fotografie dat ze de wereld om haar heen beter leerde begrijpen.


‘‘Ik besloot Liam te fotograferen, omdat ik jaren lang niet goed begreep wie hij echt was’’, vertelt Erin op haar website. De laatste tijd hoort ze ook in haar eigen omgeving veel discussies over autisme. ‘‘Het lijkt wel alsof mensen nog altijd proberen uit te vinden wat autisme nou eigenlijk is, hoe het eruit ziet en hoe het invloed heeft op de naaste omgeving.’’ Ze besloot hier iets mee te doen en maakte uiteindelijk de fotoserie: ‘Liam’s World’. Een reportage die niet alleen de uitdagingen van autisme vastlegt, maar die ook de mooie en dierbare kanten ervan laat zien.


Elke titel is door Liam zelf geschreven en bedacht en geeft uitleg over hoe hij zich ten tijden van de foto voelde. ‘‘Door hem zelf de titels op te laten stellen, krijgt hij de mogelijk om te bepalen hoe hij zijn verhaal aan de buitenwereld vertelt’’, legt Erin uit. Zelf leerde ze haar broertje ook beter begrijpen door het project: ‘het heeft me doen begrijpen wie Liam is als persoon en hoe hij zijn weg door de wereld baant’’.





Depressie

Dat je niet altijd andermans leven hoeft vast te leggen om mentale gezondheid kenbaar te maken, bewees de Zweedse Gabriel Isak (29). Hij gebruikte fotografie als middel tegen zijn eigen depressie en geeft met een serie van surrealistische en existentiële beelden een kijkje in het onderbewustzijn. “Fotografie stelt me in staat om in een andere werkelijkheid te stappen, waarin ik de controle heb over het verhaal en de situatie, niet andersom”, vertelt hij op zijn Instagram.






148 views0 comments

Recent Posts

See All